“A fine meal ... is a delight in itself; add a glass of wine ... gleaming red or translucent greenish gold – and delectation will be doubled.” – Alexis Lichine’s New Encyclopedia of Wine and Spirits.

Lekker eet, veral as dit in ‘n restaurant is met ‘n verwelkomende atmosfeer en ‘n sjef wat weet wat om met potte en panne aan te vang, bly maar een van die lewe se vele seëninge. En as jy nog pragtige natuurskoon en goeie diens by die pakket sit, wel, van wanneer af is lekker dan nie meer lekker nie?

Een Sondagoggend net na kerk besluit ek en vroulief om eerder te gaan uiteet as om self kos te maak. Maar waar? Ons hou nogal daarvan om op wynplase te gaan eet. Die hele ervaring is gewoonlik onvergeetlik, en omdat die Durbanville-wynvallei die naaste wynroete aan ons is, besluit ons toe om soontoe te ry.

Hier is ‘n hele paar restaurante, maar die Bloemendal-restaurant (021-975-7575) bo-op die koppie spog al geruime tyd met sy seekos en ons besluit om die bult op te ry soontoe. Die uitsigte van daar bo af is natuurlik asemrowend, en snags baie romanties, of dit nou oor Valsbaai, Tafelberg en Robbeneiland is of na die anderkant oor die noordelike voorstede.

Dis nie juis asof Franschhoek enige tekort aan eetplekke het nie! Inteendeel, hierdie Bolandse dorp spog dat hy die gastronomiese hoofstad van Suid-Afrika is … en met reg!

Versadig en verkwik, magie vol en pensie dik! Towerbosch op die Knorhoek-wynlandgoed teen die hange van die Simonsberg buite Stellenbosch laat my elke keer aan daai ou gesegdetjie van my ouma dink.

As daar nie so baie eetplekke in die Kaap en sy wynlande was nie, sou ek en vroulief beslis meer gereeld by die Towerbosch-aardskombuis gaan eet het. Dis soos om Sondae ma of ouma se hartlike en heerlike kos te gaan verslind. Dis kos sonder grense!

Om vandag lekker wyn te maak, is skynbaar nie meer goed genoeg nie. Wynboere moet glo waarde toevoeg tot hul wynaanbiedings. Maar dis makliker gesê as gedoen. Olywe en olyfprodukte is ‘n opsie, maar wat gemaak as jy nie olywe het nie? ‘n Eetplek? Oukei, maar dit kos baie geld en daar’s reeds so baie eetplekke op wynplase en by wynkelders dat net nóg ‘n eetplek iets baie uitsonderliks sal moet wees om uit te staan bo die res. En sukses is nie gewaarborg nie.

Kortom, net so kwaai soos die mededinging op die gebied van lekker wyn is, net so kwaai is die mededinging op die gebied van lekker kos op wynplase.

Na my beskeie mening is daar eintlik net drie soorte kos – slegte kos, lekker kos en haute cuisine. Slegte kos is selfverduidelikend. Lekker kos kort so ‘n effense verduideliking. Dis kos soos jou ma en ouma Sondae maak vir middagete, kos waarna jy die hele week lank uitsien. Heerlik, smaaklik, die soort kos waarvan jy te veel eet wetende van die ongemak daarna, maar jy kan jouself net nie keer nie. Haute cuisine is daaiselle lekker kos, maar voorberei deur ‘n kunstenaar. Dis kos wat “lekker” na nuwe hoogtes vat. Dis kos wat ewe lekker smaak as lyk. Dis ‘n sensoriese sensasie!