Ek het ‘n rukkie gevat om sin te maak van hierdie sportmotortjie. Is dit ‘n ryk man se speelding? Iemand wat omgee vir die omgewing? Of is dit maar net ‘n foefie?

Hoe meer ek hom gery het, hoe dieper het hy onder my vel ingekruip. Die Hondatjie klink soos ‘n naaimasjien wanneer jy hom aanskakel danksy sy elektriese motortjie, maar sodra jy die lepel wegtrap, knor hy soos ‘n astrante Jack Russell danksy die sestienklep-viersilinderenjin wat onder sy enjinkap skuil.

Die aanvaarde “wysheid” so 25/30 jaar gelede toe ek oor moutirkarre geskryf het, was dat jy ‘n Mercedes-Benz gekoop het as jy gehalte soek en dat jy ver van “Jap Scrap” af weg gebly het. Terselfdertyd het ons motorjoernaliste onder mekaar egter erken dat jy nie byvoorbeeld ‘n Datsun (later Nissan) se enjin of ratkas kon breek nie, nie eers met ‘n atoombom nie, maar dat hulle bakwerke laat Vrydagmiddae so in die verby hardloop aanmekaar gegooi is.

Die wynbedryf en die motorbedryf bevind hulle basies in dieselfde bootjie. Albei is uiters mededingend en geen produsent of vervaardiger kan dit bekostig om iets swak op die mark te bring nie. Hoewel daar baie wyne is wat mens se smaakkliere aan’t rieldans sal sit, is daar egter nie veel moutirkarre wat daai WOW- of X-faktor het nie, wat jou hart vinniger laat klop en jou ego streel nie.

Die meeste egskeidings is lelik, maar so nou en dan kry ‘n paartjie dit tog reg om as vriende uitmekaar te gaan. Soms bly hulle selfs vriende.

Toe Mercedes-Benz in die vroeë tagtigerjare die mark vir kleiner motors wou betree, het hulle niks kleiner as die E-klas gehad nie en toe wend hulle hulle na Honda in Japan. Onthou nog die eerste Honda Ballade? Wel, dis ‘n “huwelik” wat albei vervaardigers gebaat het. Mercedes kon skielik in die mark vir klein motors meeding met ‘n voertuig uit Japan wat aan hul hoë standaarde voldoen het en Honda het ‘n voet in die Suid-Afrikaanse deur gekry.

My hande jeuk sedert die begin van die jaar om oor die Nissan Qashqai te skryf. Die rede? Wel, ek het vir my die Qashqai Acenta Xtronic CVT gekoop nadat ek al sy mededingers onder hande gehad en hy homself eenvoudig onderskei het as die mees gesofistikeerde rygenot van die lot. Selfs vroulief reken sy mededingers kan nie by hom kers vashou nie. Maar dis ‘n ander storie.

Toe ek daai blou gevaarte voor my hek sien stop, toe weet ek hier kom moeilikheid! En toe ek daai knop op sy neus sien en ek loer by daai bek in wat groter as ‘n walvishaai s’n is, toe besef ek: HKGK! En ek was ook nie verkeerd nie.

Vroulief het net haar kop geskud later dieselfde dag toe sy die blou affêre voor die motorhuis sien staan en ek kon haar gedagtes lees asof dit op ‘n reuse-skerm verskyn: “Ai, hier gaan ons alweer! Wonder hoeveel spoedkaartjies hierdie keer by die huis gaan aankom!”

Ek het die Suzuki Alto maar skepties gade geslaan toe die klein, wit stadsbuksie by my huis afgelewer is. Van voor het hy alte veel na ‘n insek gelyk wat iewers in ‘n wingerd hoort, maar toe ek hom eers uit alle hoeke onder oë neem, het hy beter en sagter op die oog begin val.

Na ‘n week agter sy stuur het ek weer eens besef hoe groot die gaping is tussen die klein karretjies wat ek sowat 30 jaar gelede as motorjoernalis getoetsbestuur het en vandag s’n. Die vlakke van afwerking, toerusting en sofistikasie is werklik verstommend en na ‘n week was ek so beïndruk met die buksie se algehele padgedrag dat ek hom maklik sal aanbeveel.

Die marksegment vir weelderige sportsnutsvoertuie met vierwielaandrywing is baie straf en enige nuwe mededinger moet sy sokkies hoog optrek en daar hou indien hy suksesvol wil wees. Die Duitsers oorheers hier en hulle laat nie sommer enigiemand anders toe om oor te neem nie.

Net so min soos ek dit kan verstaan hoekom wit mense swart kindertjies aanneem (is daar dan nie wit wesies nie?), net so min kan ek verstaan hoekom mense ‘n hibridiese moutirkar koop (is daar dan nie gewone motors wat byna dieselfde – en meer – kan doen nie?). Is dit oor een of ander misplaasde skuldgevoel of is dit om ‘n stelling te maak?

Ek het laas ‘n Opel bestuur toe ek oor moutirkarre geskryf het, en dis baie jare gelede! Ek het veral die haastige modelle baie geniet, maar ek het dit nooit oorweeg om self vir my een aan te skaf nie al was ek nog altyd ‘n groot aanhanger van Duitse motors. Daar was altyd net daai byna onverklaarbare ietsie wat tussen my en ‘n Opel gestaan het. Miskien ‘n effe negatiewe persepsie.